بازرگانان قريش، سالي يک بار براي تجارت به شام سفر مي‌کردند. در يکي از اين سفرها ابوطالب تصميم گرفت که محمّد صلي ‌الله عليه و آله را که در آن هنگام دوازده سال داشت، همراه خود به شام ببرد. در اين مسافرت، محمّد صلي‌ الله عليه و آله به مَديَن، ديار خاموش قوم عاد و ثمود رسيد و از آن جا گذشت. ديدن اين مناظر او را در افکار خود غرق کرده بود.

هنگامي که کاروان پيامبر صلي‌ الله عليه و آله، به سرزمين «بُصري» رسيد، راهبي به نام «بُحَيرا»، که سال‌ها در صومعه‌ خود به عبادت مشغول بود و معمولاً کوچک‌ترين توجهي به کاروان‌ها نمي‌کرد، اين بار ديد که بر بالاي سر کارواني که در حال عبور است، ابري سايه افکنده و از راه بصيرت دريافت که کاروانيان مشمول عنايت خاصّ خدا هستند. از اين رو، کاروانيان را با احترام خاصّي به صومعه‌ خود دعوت کرد. کاروانيان نيز دعوت راهب را پذيرفتند و به صومعه آمدند، اما راهب ديد که هنوز ابر بالاي سر کاروان است. از آنان پرسيد مگر کسي از شما در کاروان است؟ گفتند:

«آري، نوجواني از ما کنار بارها مانده است.»

راهب درخواست کرد که آن نوجوان را که کسي نبود جز محمّد - صلي ‌الله عليه و آله - ، به صومعه بياورند. محمد صلي‌ الله عليه و آله نيز دعوت راهب را پذيرفت و نزد او آمد. راهب با نگاهي پر معنا به محمّد صلي ‌الله عليه‌ و آله مي‌نگريست و هر لحظه احترامش نسبت به آن حضرت بيشتر مي‌شد. پس از صرف غذا، راهب رو به محمّد - صلي‌الله عليه و آله - کرد و گفت:

«تو را به لات و عزّي سوگند مي‌دهم، به پرسش‌هاي من پاسخ بده.»

محمّد صلي ‌الله عليه و آله گفت:

«به نام بت‌ها با من سخن نگو، سوگند به خدا از هيچ چيزي همانند بت‌ها بيزار نيستم!»

راهب پس از پرسش و پاسخ، دريافت که پاسخ‌هاي محمّد صلي‌الله عليه و آله، مطابق آن چيزي است که در کتاب آسماني آمده و هم چنين نشانه‌ مخصوص نبوّت را ميان دو شانه‌ي او ديد.

سپس از ابوطالب پرسيد: «اين پسر با شما چه نسبتي دارد؟»

ابوطالب پاسخ داد: «فرزند من است.»

راهب گفت: «نه فرزند تو نيست. پدر و مادر او از دنيا رفته‌اند.»

ابوطالب گفت: «آري، درست مي‌گويي.»

راهب از پدر و مادر او سوالاتي کرد و سپس به ابوطالب گفت:

«محمّد را به وطن بازگردان و کاملاً مراقبش باش. بيم آن مي‌رود که يهوديان او را بشناسند و به او گزندي برسانند. سوگند به خدا اگر آنچه را که من از او فهميدم، يهوديان نيز بفهمند، او را خواهند کشت. برادرزاده‌ات آينده‌ بسيار درخشاني دارد، او را هر چه سريع‌تر به وطن بازگردان.»

ابوطالب نيز سخن بحيرا را پذيرفت و محمّد صلي‌الله عليه و آله را به مکه باز گردانيد و بر مراقبتش افزود.(1)

محمد صلي‌الله عليه‌ و آله پس از بازگشت به مکه، از ابوطالب خواست که او را در کارها شرکت دهد. يکي از کارهايي که طبق خواست او براي مدتي انجام داد، کار شباني بود. او گوسفندان مردم را به صحرا مي‌برد و مي‌چرانيد. در اينجا سوالي پيش مي آيد که انتخاب چنين شغلي چه دليلي مي‌تواند داشته باشد:

1- محمد صلي‌الله عليه و آله براي اين که از جامعه‌ بت‌پرست و فاسد مکه به دور باشد به گوشه‌ بيابان پناه برد.

2- با تماشاي مناظر زيباي طبيعت، دشت، کوه و آسمان و ستارگان قلبش سرشار از خداشناسي گشت.

3- خود را به رنج ناشي از نگهداري و هدايت گوسفندان خو داد تا بتواند رنج ناشي از برخورد با مردم و هدايت آنان را تحمل کند.

4- با دامداري که يکي از ارکان حفظ اقتصاد اجتماع است، آشنا شد.

5- به انسان‌ها آموخت که در هر لباسي مي‌توان به جامعه خدمت کرد، حتي اگر کسوت شباني باشد.»

در آن زمان، اکثر چوپان‌ها امين نبودند، گاهي در بيابان از شير گوسفندان مردم استفاده مي‌کردند يا يکي از آنها را مي‌کشتند، گوشتش را مي‌‌خوردند و به دروغ به صاحبش مي‌گفتند که گرگ آن را خورده، اما مادامي که پيامبر صلي‌الله عيله‌ و آله به شغل شباني مشغول بود، با کمال امانت‌داري، گوسفندان مردم را به چراگاه مي‌برد و سالم و بدون اين که از شير آنها کاسته شود به صاحبانشان تحويل مي‌داد. از اين رو به او «امين» مي‌گفتند.

پي‌نوشت:

1- نگاهي بر زندگي پيامبر‌اکرم، ص 27؛ به نقل از الغدير، ج 7، ص 342.

منبع:

سيماي پيامبر اعظم صلي الله عليه و آله، اميرحسين عليقلي

نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1386ساعت 8:32 توسط منتظر| |