سخن گفتن از وجود مقدّس امام زمان عليه السلام كاري است دشوار. اما هركسي به فراخور استعداد و شايستگي اش نسبت به آن حضرت اظهار علاقه نموده و ابراز عشق مي كند. چرا كه هر انساني فطرتاً تشنه عدالت و سعادت و كمال است و همه آن را در وجود شخصيتي والا و از قبيله نيكان مي داند و انتظار روزي را مي كشند كه آن منجي عالم بشريت، ظهور كرده و عطر دل انگيز عدالت و معنويت را در فضاي غم زده و ستم ديده دنياي امروزي بپراكند.

آري، انتظار فرج گرچه در ظاهر تعلّق به شيعيان دارد، اما در عالم واقع هركس به نوعي و به هر زباني موضوع انتظار قدوم آن موعود آسماني را در صفحه دل خود دارد. مردماني كه از نابرابري، تبعيض و زورگوئي و حق كشي ها به جان آمده اند و به دنبال انيس تنهائي و مرهم گذار دردهاي اجتماعي، فرهنگي و سياسي مي گردند تا در پرتو حكومت وي نَفَسي تازه كرده و آرامشي را در زندگي احساس كرده و طعم شيرين عدالت و اخلاق و انسانيت به معناي واقعي را بچشند. زبانحال تمام تشنگان حكومت مهدوي، همنوا با نغمه هاي دلنشين فيض كاشاني چنين است:

كس نيست كه او منتظر وصل شما نيست	جان نيست كه آن خاك ره آل عبا نيست
حق، معرفت مهر شما در دل ما كاشت	اين شدّت شوق و شعف از جانب ما نيست
كس نيست كه آنقدر شما را نشناسد	در هيچ سري نيست كه سِرّي ز خدا نيست
دل تيره شد از ظلمت شبهاي فراقت	باز آي كه بي مهر رخت نور و ضياء نيست
باز آ كه نمانده است ز اسلام بجز نام	در روي زمين بي تو بجز جور و جفا نيست