السلام علیک یا ابا صالح المهدی ادرکنی
به امید آن روز که آید و گوید انا المهدی
اشک از چشمان آنها به راه انداخت و به سینه های کویری شان گسیل داشت. زندگی را هرکسی یک جور معنا می کند ای فرزند احمد: آیا به سوی تو راهی هست که ملاقات شوی؟ لو لاک لما خلقت الا فلاک چو سر زه خاک برآرم به گفتگوی تو خیزم به جستجوی تو باشم حدیث روضه نگویم گل بهشت نبویم جمال هور نجوی دوان بسوی تو باشم من نمیتوانم اسم رهبر روی ایشان بگذارم، بزرگتر از این است. نمیتوانم بگویم شخص اول است.برای اینکه دومی در کار نیست.ایشان را نمیتوان با هیچ تعبیری تعبیر کنیم الا همین که مهدی موعود علیه السلام، است. امام خمینی(ره)
یا آل بیت رسول حبکم فرض من الله فی القرآن انزله کفاکم فی عظیم القدر انکم من لم یصل علیکم لا صلوة له
تو فرزند کوثری! تو جرعه ناب کوثری! نامت همیشه درس آموز عزت و یادت هماره الهام بخش شرف و مردانگی باد.
هرکسی یک جور با این زندگی تا می کند
از نگاهی معنی اش دلدادگی ست
بودن و ماندن در عین سادگی ست
یک نفر او را وفا معنا کند
دیگری آن را به کُلّ حاشا کند
از نگاه عاشقان، دیدار یار
سرنهادن بردروکوی نگار
گاهگاهی زندگی پژمردن است
بد سِگالی ،حرص وحسرت بردن است
یک نفر بر دار بیند زندگی
دار بَهرَش منتهای بندگی
زندگی بهر یکی هَمره شدن
در ره معشوق خاک ره شدن
یک نفر گوید بهار آرزوست
یا نوای دلکش آوای دوست
دیگری گوید که او رویا بُوَد
گرچه او فتانه و زیبا بُوَد
دیگری پوچی کند معنای او
گرشود با مشکلاتش روبرو
زندگی از دیدگاه من صفاست
مهرورزی با خود و خلق خداست
مهرورزی معنی« جاوید» عشق
روشنی بخش است چون خورشید عشق

براى آشنايى با صفات امام، به صورت گذرا و كوتاه صفاتى را بيان مىكنيم. البتّه نياز به يادآورى نيست كه صفات امام همان صفات پيامبر است. اينك به برخى از آن صفات اشاره مى كنيم.
عصمت
عصمت يعنى آنكه انسان نه تنها گناه نكند بلكه در فكر گناه هم نباشد. ما در برخى گناهان حالت عصمت داريم، زيرا تاكنون مرتكب آن نشدهايم و فكر آن را هم نكردهايم؛ نظير عريان به كوچه و بازار رفتن، خودكشى و يا كشتن ديگران.
همان گونه كه ما در بسيارى گناهان به خاطر علم و آگاهى كه به زشتى و پستى و بد عاقبتى آن داريم هرگز به فكر انجام آن نيستيم، امام هم به خاطر علم و يقينى كه به ناپسندى همه گناهان چنين حالتى دارد، هرگز گرد آن نمىرود.
لزوم عصمت امام از خطا و نسيان نيز به جهت آن است كه ما معمولاً در رفتار و منش خود دچار خطا و اشتباه مىشويم، پس نياز به يك امام معصوم داريم تا به او مراجعه كرده و حقيقت را بازشناسيم و او ما را حفظ كند. بنابراين او نبايد خطا كار باشد.
سؤال: اگر امام معصوم است، پس سبب اين همه گريه و زارى و توبه و انابه كه از امامان نقل شده چيست؟
پاسخ: اگر در تاريكى شب، وارد يك انبار بزرگ شديد و در دست شما تنها يك چراغ قوّه بود، شما اشياى بزرگ را براحتى مىبينيد، اما چيزهاى كوچك را به دليل نور كم نمىبينيد. حال اگر نورافكنى قوى در اختيار شما باشد، حتى چيزهاى بسيار ريز روى زمين را مىبينيد.
كسانى كه نور ايمانشان كم است، فقط گناهان بزرگ را مىبينند و بسيارى از گناهان ديگر را نمىبينند و يا اهميّتى به آن نمىدهند، امّا كسانى كه داراى نور ايمان قوى هستند، چيزهاى به ظاهر بىاهميّت و ناچيز را هم مىبينند.
گريه و انابه انبيا و امامان به خاطر آن بود كه نور ايمانشان بسيار زياد بود و خود را در محضر خدا مىديدند. لذا حتى امور عادى دنيوى كه گناه نيست امّا مايه غفلت مىشود، در نزد آنان گناه بوده و به خاطر آن گريه مىكردند.
چنانكه اگر بنده در خانه سرفه كنم ، براى سرفه كردن از كسى عذرخواهى نمىكنم ، اما به هنگام ضبط برنامه تلويزيون و پشت تريبون، اگر يك سرفه كنم، فوراً معذرت خواهى مىكنم. مگر با سرفه كردن مرتكب گناهى شدهام كه عذرخواهى مىكنم؟ خير، بلكه چون مردم را حاضر و خود را در محضر مردم مىبينم چنين مىكنم. آرى كسى كه خود را در محضر خدا بداند، از كارهايى كه گناه هم نيست، عذر خواهى مىكند.
ادامه مطلب

| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |


